... ну і вядома ж, лес густы

пераднавагодняе

2008-12-30T22:43:23Z

як жа я па ўсім сумую, ех

elkapalka @ 2008-10-02T23:08:00

2008-10-02T20:18:36Z

і яшчэ пра калег; адзін з іх часцяком не высыпаецца, а другі з гэтага кпіць, дакладней мы ўвесь час адзін з аднаго кпім, ці ўдваёх кпім з аднаго, ці адказваем, калі хто-небудзь кпіць з каго-небудзь з нас, і так увесь дзень; а яшчэ мы адзін-аднаго цытуем ("гаўно" і "эта жызь") і яны вучаць мяне нядобрым словам ("абсос" і ... тыя пакуль не вывучыла), карацей вельмі душэўная атмасфера, таму выкладаю ў ЖЖ... буду чытаць і не злавацца на іх калі пачнецца новая вайна, штоб іх.

elkapalka @ 2008-10-02T22:36:00

2008-10-02T19:59:46Z

раніцою аўтобус+метро+аўтобус, займаю сябе тым, што разглядаю людзей, пра нешта там сабе натуральна разважаю і разглядаю твары; бывае убачыш сапраўдны твар і на ім падолей спынішся і не хочацца вочы адвадзіць, аж няёмка становіцца, што вылупілася; прыгожыя твары у бабулек - такія адразу зразумела што гэта за бабулька насамрэч ёсць - верткая, жвавая ці можа сарамлівая, ці няўтульна ёй, ці баіцца не паспець выйсці; такіх мала, твараў, у якія хочацца ўглядацца, іх катастрафічна бракуе.

гэта не пра цябе, Аня, у цябе добры кірпаты твар і табе зусім няма за што прасіць прабачэння :)

паўтарыць

2008-09-12T18:51:10Z

гадзіннік спыняецца, свечка тухне, допіс не посціцца... кажу, не, так не пойдзе, і падкручваю гадзіннік, запальваю свечку, складаю новы допіс

elkapalka @ 2007-10-22T14:43:00

2007-10-22T12:48:39Z

Канечне, канечне, яшчэ адзін разок, виншуем вас, buslovskas і іrisation, з утварэннем вашай асобнай планеты :) Мы з вамі калі што, ну і не калі што таксама :).

Можа каго натхніць

2007-10-10T13:29:05Z

З учорашняга бясспрэчна найцудоўнейшага канцэрта Троіцы быў прынесены такі вось цэтлік

Мова імпрэзы невядомая, але можа быць, хто і натхніцца схадзіць/уразіцца. Хадземце :)

пасляабыштовае абышто

2007-08-31T08:44:07Z

не падумайце нічога такога, жывая, не хворая, недзе задаволеная, чымсці заклапочаная, заўжды сур'ёзная і крышачку неадэкватная працягваю існаваць у тым жа выглядзе, і нават дзённік вядзецца, у папяровым фармаце, праўда (усё сабе, усё сабе :) вось так, нды і канечне радуемся надыходу восені :)

ніпрашто

2007-08-02T09:15:41Z

Хочацца напісаць якое абышто. Стрымаюся, буду мужнай, напішу пра тое, што плямка ад баршчу дужа пасуе майму сёняшняму на-/строю. Усмешкі шчаслівых людзей (іх было 2, так, насамрэч шчаслівыя былі, сама бачыла) зусім не бесклапотна-экзальтаваныя, наадварот, з абавязковаю кропляю тугі, ужо, здаецца, і тым не менш, засмучана крочыць да святла ў вакне і спадзявацца што нехта там цябе чакае - у гэтым нешта ёсць, можа быць.

вось так маемся вшыстко

2007-07-17T14:16:57Z

Ездзім значыцца па Вільнях з Польшчамі, а ў ЖЖ аніводнага радка пра тое. І хаця Вільня была ні чым не горшая, а проста даўно ўжо, радок будзе пра польскія Грунвальд-Мальбарк-Гданьск, бо толькі вось на мінулых выходных.
Так, яны страшэнна велічныя і сур'ёзныя насамрэч, Грунвальд сваім ваяўнічым настроем, Мальбарк - крыжацкаю фартэцыяй - найвялікшай і найгатычнейшай, Гданьск - процьмаю чырвоных муроў стара- і яшчэ болей старадаўніх касцёлаў. Апроч таго, у Грунвальдзе быў польскі фаст-фуд у выглядзе дзівоснай велічыні лустаў хлеба, нашмараваных здаецца тлушчам і аздобленымі шматкамі салёных гуркоў. У Мальбарку - правінцыйны ціш, зялёная вечаровая вільгаць каналаў і густоўны фанк у простай узбярэжнай страўні. У Гданьску - цёплая вышталцонасць фарбаў фасадаў, брукаванка мастоў, па якой ўсё яшчэ крочыш дагэтуль, вузенечкая вулачка - бурштынавы рай і яшчэ адна - з ветліва прытуліўшым сушы-барам, і канечне чалавечыя істоты - сціплыя небаракі, што сарамліва штораз наліўшы хаваюць бутэльку з пластыкавымі кубачкамі назад ў сметнік, афіцыянтка, якая нічога не ведае пра правілы этыкету і прыносіць міску з вадою для сабакі наведвальнікаў кавярні, праўда і насцярожаныя позіркі былі, але ж гэта асобная гісторыя, пра яе пытайце ў rimeheart, ён распавядзе і пакажа :), а ў мяне ўсё, кропка

open`er festival 29.06-01.07.2007, GDYNIA

2007-05-24T11:23:46Z

Пазначанае дзейства. Удзел бяруць beastie boys, björk, muse, the roots, sonic youth, bloc party, lcd soundsystem, groove armada, dizzee rascal, laurent garnier, 3 дні, Польская Балтыка і ўсёўсёўсё :) Самыя актыўныя ўжо амаль там. Крыху паскорыцца і можна таксама паспець. Хто хоча?

што піва з людзямі робіць

2007-05-24T09:05:08Z

А робіць з дапечаных, прыгнечаных, абыякавых і тусячых невядома куды і навошта істотаў у нешта падобнае на чалавекаў. Ці тое было піва, ці ветрык, ці шматкі травы пад рукамі, ці тыя чацвёра, што чамусьці таксама апынуліся ў пэўным месцы - факт не растлумачаны дагэтуль. А чалавек гэта ж перш за ўсё мазгі. Вось ізноў мазгі ці ногі, ідэальнае ці матэрыяльнае, гна- ці агнастыцызм?
Тым учорашнім падвячоркам адназначна кіравалі мазгі, бо ногі былі сядзелі роўненька ў калашынах, толькі часам дабіваліся прызнання сваіх правоў на існасць у нязмушаным спаднічным атачэнні. Мазгі ж варушыліся не па-дзецкі, брэйнстормінгу напусцілі як след. Мазгі не супакоіліся і з самага рання ўчапіліся рукамі ў ратавальную эрыха-фромаўскую "Рэвалюцыю надзеі" і вось што там вынайшлі. Фіхня карацей ўсе гэтыя эканамічныя крызісы, путчы і псеўдамесіі, слухайце, што кажа дзядька Фром.
"Надзея - рашаючы складальнік любой спробы ажыццявіць сацыяльныя змены ў кірунку большай жыццёвасці, свядомасці і розуму. Надзея парадаксальна. Яна і не пасіўнае чаканне, але ж і не пазбаўленае рэалізму падштурхоўванне абставінаў, якія не могуць надыйсці. Спадзявацца - гэта азначае штомомант быць падрыхтаваным да таго, што яшчэ не нарадзілася, але нараджэнне чаго яшчэ не сталася безнадзейным, хаця, магчыма, ажыццявіцца і не на нышым вяку." Так шта спадзявацьмемся перш за ўсё, а там паглядзім (ну і нагам, па ходзе, можна даць крыху свабоды :)

пайсці і не вярнуцца

2007-05-11T07:41:26Z

Быкаў у выкананні актораў тэатру-студыі БАМу ім. Е. Міровіча атрымаўся жудасна кананічным. Ці то мае перадузятыя чаканні падсмяяліся нада мною, але адзінае, што там зачапіла, былі намаганні акцёраў выкласціся напоўніцу, ну і яшчэ хіба музычнае аздабленне, ў выглядзе размаітага скрыгату, падалося больш-меньш нагадваючым крэатыўны вытвор. Крыху рэфлексуючы, можна было б панаракаць на такі вось свой спажывецкі падыход да мастацтва. Праўда, так недалёка і да ўхвалення паўфіналевых калдуноўскіх вочак, а што можа быць горш за тое :), таму не буду.

тэатраманія

2007-05-02T16:11:24Z

Дылема духоўнае ці матэрыяльнае ізноў вырашылася на карысць другога. Шкада насамрэч, бо хацелася ж і маглося, а прыйшлося сублімаваць у піццу. Прасякнутыя любоў'ю да мастацтва твары тут.

наступствы

2007-04-26T14:25:13Z

Проста так ці дзякуючы створаннаму адзінай такой stranya настрою (тыпу... мне спадабалася неймаверна, шкада што мала :) захацелася мне сёння прасцецкага такога лаунджу ў вухі. Сабе не адмовіш, прыйшлося адпаведнае музло спампаваць і слухаць пакуль не уключыўся-такі адзіны неадпіты рэцэптар і не вылучыў "Белавежскую Пушчу" сярод буржуйскага запаланення... Што са мною зрабілася, немагчыма ўявіці, думала няйначай Вар'ятаў уплыў (вар'яцею на вачох, значыцца :). Дык не, рана радуецеся :), аніякіх трагедый. Апынулася, што нейкі хахол Макс Чорны скарыстаў песняроўскі шэдэўр у сваім упцаца і ўпіхнуўся з ім аж у адзін з Будда-бараў. Хахол ён нам зразумела не брат і ўвогуле ніхто, але ж за Белавежскую нашую пушчу на ібыцаўскіх пляжах яму адназначна зачот :).

elkapalka @ 2007-04-18T15:47:00

2007-04-18T12:47:24Z

Яно так і здараецца, не хочаш шукаць свой цуд - цуд сам цябе знойдзе. Утворыцца шэрым бэзам захада сонца за спіною. Стаіш, не чакаеш, півачыпсы, а ён, за спіною, знянацку. Потым яшчэ пераўвасобіцца ў чалавечую постаць - дзьве рукі там, дзве нагі і ўсмешка - адорыць праменчыкамі шчырасці, адмерыць нязвыклую гадавую норму, не пашкадуе. А потым так лёгка, ужо проста крочыш далей. Бачыш бабулек з кійкамі, ісці ледзь ідуць, а пазнаюць, пытаюць - донька? Дзядкоў - тыя ўжо і не спрабуюць узняцца, ківаюць - значыцца пачулі, вітаюць у адказ. Дзе-нідзе яшчэ прыязджаюць дзеці, садзяць гароды, вешаюць фіранкі - выспы дабарбыту сярод выбітых шыбаў і бадылячча. Месца алюміневага рукамыйніка займае пластыкавая бутэлька, але ж дровы назапашаныя, зімаваць тут. Жыццё як цуд, скажаце не?

пазаканапнае

2007-04-02T12:21:02Z

Вербніца на колах... у выніку тузіны здымкаў - хаткі на любы густ, шэрагі муроў і даховак, нябёсны блакіт... Ліпнішкі, Уселюб, Ліда, Наваградак, Любча, Мір... паўсюль была глядзіце самі тут

пра тое, як трэ часам выхадзіць у людзі

2007-03-26T14:52:59Z

апынацца сярод неверагоднай колькасьці мірных, крыху сумных твараў з неабыякавымі вачыма... услухоўвацца ў гаворку,на якой калісьці бабуля клікала есьці аладкі... і разам з тым адчуваць бязьмежную безнадзейнасьць...

пяшчотнавясновае

2007-03-07T08:06:02Z

калега павітаў: "вечно ты куда-нибудь влипнешь ... солнышко" :)))

рынкавыя зносіны

2007-03-02T10:39:58Z

за маленькую паслугу прапаноўваюць 1)пацалунак 2)чарку каньяку... ну і як вызначыцца :)

за хвораю галавою няма нагам спакою

2007-02-26T12:49:02Z

Хаця неспакой надзвычай прыемным апынуўся.
Напачатку pukstband-солнцецветы-earworm. Ой не, напачатку былі the cinematic orchestra фонам - першая неспадзяванка, дужа прыемная. Ну а потым ужо і брутальны Пукст, і вібруючыя Солнцецветы і супярэчлівыя Earworm. Да таго, "як такое можа падабацца"... Нешта вось цягне проста-не адарваць апошнім часам менавіта да такога - там дзе мільярд плыняў і завіхрэнняў, а ў выніку свая непаўторная гармонія,а за ёю моцны водгук эмацыйны. Нават калі і ня надта ўтульна, і рве на шматкі, здабываеш у гэтых шматках сябе, хіба толькі ў крыху іншай канфігурацыі :).
Працягам было Насустрач/Навстречу, са спадарамі Глобусам, Шульпяковым і Вішнёвым. Апошні стаўся ледзь не галоўным героем чытанняў, узварушыў, дарма што такім вось чынам. Пасля яго сыходу якасць прынамсі майго асабістага ўслухоўвання/углядання палепшала значна :). "жёлудь" спадабаўся, без усплёскаў, спакойнае такое чытво.
Ну і напрыканцы ўсім, хто быў побач - дзякуй, бо што б я без вас :).

Пагавары са мною па-беларуску

2007-02-15T12:58:31Z

О то ж бывае завітаюць амаль неспадзявана трое фрэндаў, хаця б маглі і без мяне абыйсьціся. Прынясуць з сабою значыцца закаркаваную утульнасьць, пасядуць вакол стала і давай налісьнікі адмаўляцца есьці. Падумаецца адразу нібыта - як няшмат трэба для шчасьця :). Думалася б мо і далей, калі б не адна навязьлівая акалічнасьць - няма кантакту. Вось адсутнічае і ўсё тут. Парваны ланцужок.
Прыйшлося паламаць галаву, пакумекаць, і вось да якой высновы прыйшла плынь сьвядомасьці.
Апыноўваецца нашае ўласнае ўспрыяцьце іншых нішто сабе так дэтэрмінаванае моваю. Быў такі гештальт стварыўся: круглае, цёпла-прыпечкавае, мякка-колкае, брунатнаю авечкаваю воўнаю напханае, дымам працятае, цьмяна-паўзмрочнае. І вось увесь гэты шыкоўны эратызм сыйшоў на нішто. Ну ці ня крыўдна - крыўдна крыху:).

народ сам прыйшоў

2007-01-31T13:40:48Z

Падчас вырашэння нягоршаю часткай лепшых людзей на свеце (а то ж наступным разам не паклічуць :) стратэгічнага пытання быць таму піву ці ўсёткі не быць, вядомая ўсім ганарлівая асоба вырашыла накіравацца ў напрамку мега-маркета "Дзіўны" з мэтаю прыдбаць сабе ў суцяшэнне кавалачак сыру. Маркет а восьмай вечара быў апанаваны неімавернай колькасцю чырвонаскурых тусоўшчыкаў, адзін з якіх не пасьпела ганарлівая паненка й пікнуць апынуўся побач, з пытаннем дасведчанага пікапера: "А скажите ка девки, любите вы сало иль не любите". Вось ужо дзе сапраўды - сала яднае піпал, нават адмазкі ціпа "мы гарадзскія ж ужо, мы сала не есцьмем" не прайшлі. Дзеўка была рэабілітавана ў "нармальную малую" і ўганаравана радкамі з нейкага вядомага "чырвонаскураму" класіка Некрасава. Торкнула нават :)

гатычна-духьмянае

2007-01-25T10:21:26Z

бульба можа быць помстлівай... пакінеш яе нібыта задаволенаю, у вясёлай кампаніі вадзяных бурбалак, прытулішся да мяккай сьпінкі канапы і вось праз якую гадзіну яна ўжо дакорліва паглядае на цябе гатычнымі вугельчыкамі...
бульба можа быць значна больш помстлівай, чым падалося з самага пачатку... адправаджаная гараваць у гасьцінны жоўценькі мяшэчак для такога ж як і яна цяпер ужо сьмецьця распаўсюджвае сваю крыўду паўсюль і колькі стае моцы, выйграе ў змаганьні з індыйскімі ванільлю, апельсінам і нават канабісам (які жах! :)...
бульба можа быць неўміручай... яе дух ужо які дзень нахабна сядзіць і чакае майго вяртаньня каб ізноў засьведчыць хто тут насамрэч чаго варты...
я ўжо згодная на перамір'е, толькі вось як упрасіць, умаліць, якія ахьвяры прынесьці? :)

каротка - дзякуй

2007-01-15T16:58:32Z

усім хто клапаціўся, хваляваўся шчыра й насамрэч, падтрымліваў, удзельнічаў, гладзіў па поўсьці і тым, хто гладзіў супраць... зразумела ўсё мінае, проста як шараговае падцьверджаньне банальнасьці, хаця часам бывае й крышачку складаней звычайнага... каляндарык нясе гэтым разам радкі ад невядомых кітайцаў: "быць абазнаным ў людзях - добра, спазнаць самога сябе - дасягнуць сапраўднага прасьвятленьня"... а хочацца ж усягды без істотных высілкаў і страт :)
прыемнасьці затое сыплюцца зараз шчодра, файная вечарына з калегамі, багатая на кранальныя бязглуздасьці, даверлівая маленча на руках з усьмешкаю, на якую здольныя хіба што паўгадовыя, і вось яшчэ мама... хто ж яшчэ за мяне паваражыць :)... прадугледзела нават, што сны мае хуценька зьнікаюць недзе ў падсьвядомым, а цыдулка з-пад падушкі ня можа быць ня выцягнатаю... усё чэсна, адсоткаў 40 было пустых, але ж не гэтым разам =)))

пераднавагодняе

2006-12-30T09:20:48Z

хто чым маецца і я маюся не меней за іншых... сканьчэньне года... высновы, вынікі, рэйтынгі, газ і нафта, будучыня - не цікавыя... стомленасьць, разгубленасьць і здекі над сабою затое звышактуальныя... хай бы ўсё ўсталявалася хутчэй... хай бы... мама дапамагла, амаль псіхатэрапеўтычная гутарка, мама расьсёрбвае заўжды самыя безвыйсьцевыя сітуацыі, дзякуй ёй... каляндарык падаравалі, а там Ніцшэ і нешта накшталт "шлях да вялікага палягае праз цішыню"... ня трэба вялікага, дзе б супакаеньне знайсьці... радуе хіба тое, што не я адна такая, вунь Хорні кніжак панапісала пра нас, пачытаю, мо даведаюся чаго... і пажадаць... пажадаць усім не знайшоўшым знайсьці, а знайшоўшым аберагаць цеплыню, пяшчоту, крыштальную чысьціню і крохкасьць, моц і непарушнасьць у сваім сэрцы і ў сэрцы тых, хто побач з намі... шчаслівага новага года :)